معرفی NoSql

سیستم‌های پایگاه داده‌ی قدیمی یا بانک‌های اطلاعاتی رابطه‌ای( Relational ) در گذشته‌های دور برای پاسخ به نیازهای قدیم طراحی و پیاده‌سازی شده‌اند. این سیستم‌ها اطلاعات را در قالب جدول‌هایی دوبعدی که با یکدیگر ارتباط‌هایی برقرار می‌کنند، تعریف می‌کنند. طراحی جداول به صورت بهینه و کارآمد در سیستم‌های اطلاعاتی رابطه‌ای کاری پیچیده و دشوار است و موانعی مانند نرمال‌سازی و افزونگی اطلاعات همیشه پیش روی طراحان پایگاه داده و برنامه‌نویسان بوده‌اند. با توجه به نیازهای جدید و عدم پاسخگویی مناسب سیستم‌های رابطه‌ای مانند SQL Server، MySQL، Oracle، SQLite و سایر بانک‌های اطلاعاتی، مفهوم جدیدی به نام NoSQL یا Non SQL طراحی شد.

در سیستم‌های رابطه‌ای اطلاعات به صورت جدولی و دو بعدی ذخیره و بازیابی می‌شوند. همچنین زبان پرس‌وجوی SQL که متناسب با این ساختار ایجاد شده است، توسط برنامه‌نویسان به کار گرفته می‌شود تا عملیات لازم روی پایگاه داده به انجام برسد.

در سیستم‌های NoSQL اطلاعات ساختار جدولی و دوبعدی از پیش‌تعریف شده را ندارند. برنامه‌نویس بسته به نیاز اطلاعاتی با ساختارهای مختلف و از جمله چند بعدی را به پایگاه داده‌ی NoSQL ارسال می‌کند. خواندن و نوشتن اطلاعات در این سیستم‌ها به صورت اختصاصی با فرمول ثابت SQL نخواهد بود. نمونه‌هایی ساده از سیستم ذخیره‌سازی اطلاعات NoSQL در گذشته نیز استفاده می‌شده است. شناخته‌شده ترین این سیستم‌ها XML و JSON هستند.